Το 1955 πέθανε ο Charlie Parker και το 1967 ο John Coltrane. Ο Miles Davis ήταν πλέον η μόνη και αδιαμφισβήτητη ηγετική φυσιογνωμία στους χώρους της τζαζ και ήδη από το 1963-64 έχει συγκεντρώσει γύρω του μια ομάδα νέων στην ηλικία και την τεχνοτροπία μουσικών, που θα τον βοηθήσουν να περιπλανηθεί σε νέα και ανεξερεύνητα ηχητικά μονοπάτια. Μουσικοί όπως ο πιανίστας Herbie Hancock, o Wayne Shorter στο τενόρο σαξόφωνο, ο Ron Carter στο μπάσο και ο καταπληκτικός ντράμερ Tony Williams που έπαιζε πολυρυθμικά και μονίμως μπροστά από το ρυθμό, δίνοντας έναν πλούτο και μια ένταση στη μουσική που σπανίως είχε ακουστεί μέχρι τότε. Με τον καιρό προστέθηκαν νέα πρόσωπα στο συγκρότημα, αλλά και νέα είδη οργάνων. Η οριστική στροφή θα αρχίσει να συντελείται στα τέλη του 1967, όταν για πρώτη φορά ο Miles ώθησε τον Herbie Hancock να στραφεί στο ηλεκτρικό πιάνο, ενώ αποφάσισε να προσθέσει και ηλεκτρική κιθάρα, συνεργαζόμενος μάλιστα για ένα διάστημα με τον George Benson. Είχε ήδη συνειδητοποιήσει τις δυνατότητες των οργάνων αυτών και τον πλούτο των ηχοχρωμάτων που θα είχε στη διάθεσή του αν τα χρησιμοποιούσε. Αυτό είχε επιτευχθεί με την παρακολούθηση συναυλιών των μπλούζμεν B.B.King και Muddy Waters, αλλά και των συγκροτημάτων "The Cannonball Adderley Quintet" με τον Joe Zawinul στο ηλεκτρικό πιάνο Fender Rhodes και "Tony Williams Lifetime" με τον John McLaughlin στην ηλεκτρική κιθάρα, καθώς και του σχήματος του Charles Lloyd με τους Keith Jarrett (πιάνο) και Jack DeJohnette (ντραμς). Το κοινό όλων αυτών των μουσικών ήταν ότι αναμείγνυαν την τζαζ με τη ροκ και πολλές φορές και τη σόουλ. Μην ξεχνάμε εξάλλου ότι στη βάση τους όλα αυτά τα είδη (μπλουζ, ροκ, σόουλ, αλλά και τζαζ) έχουν κοινές καταβολές.Την ίδια περίοδο ο απόλυτος κυρίαρχος στα παγκόσμια μουσικά δρώμενα ήταν η ροκ μουσική, που είχε αρχίσει να πουλά σαν τρελή, φέρνοντας τα πάνω κάτω στη μουσική βιομηχανία. Η τζαζ είχε μετατραπεί πλέον σε φτωχό συγγενή των δισκογραφικών εταιρειών, που πίεζαν για μεγαλύτερη εμπορικότητα. Τα νούμερα των πωλήσεων που έκαναν οι πιο επιτυχημένοι και δημοφιλείς τζαζ καλλιτέχνες όπως ο Miles, που μέχρι τότε ήταν αξιοσέβαστα και αποδεκτά, δεν αρκούσαν πλέον στις εταιρείες που είχαν γλυκαθεί από τις πωλήσεις των ροκ καλλιτεχνών και είχαν αλλάξει τα στάνταρτ τους. Ο Miles είχε αρχίσει ούτως ή άλλως να επηρεάζεται από τη ροκ και τη σόουλ μουσική και κυρίως από τους Jimi Hendrix, Sly Stone και James Brown, για τους οποίους έτρεφε απεριόριστο σεβασμό και παρακολουθούσε από κοντά τις μουσικές τους διαδρομές και αναζητήσεις.
"In a Silent Way"Σε αντίστοιχα μονοπάτια ήθελε να κινηθεί και ο ίδιος, όχι μόνο εισάγοντας τα ηλεκτρικά ηχοχρώματα και τους ροκ και σόουλ ρυθμούς στα τζαζ σχήματα, αλλά υιοθετώντας ακόμη πιο ελεύθερες και πειραματικές μουσικές δομές. Η αρχή έγινε με το δίσκο "In A Silent Way" που ηχογραφήθηκε το Φεβρουάριο του 1969 και στον οποίον πήραν μέρος και οι Chick Corea (ηλεκτρικό πιάνο), Joe Zawinul (ηλεκτρικό πιάνο και όργανο), Dave Holland (μπάσο) και John McLaughlin, που είχαν ενσωματωθεί στο συγκρότημα του Miles. Όλη η ατμόσφαιρα του δίσκου είναι σε ακραίο επίπεδο χαλαρωτική. Σκεφτείτε μόνο ότι το βασικό μοτίβο στο πρώτο κομμάτι, το "Shhh", το δίνουν δύο και μόνες του μπάσου, ενώ το πλήρες σετ της ντραμς δεν χρησιμοποιείται παρά μόνο μισή ώρα μετά την έναρξη του δίσκου. Η ουσία όμως είναι ότι άφησε πίσω του τις κλασικές και καθιερωμένες δομές των τραγουδιών με τις συγκεκριμένες κλίμακες και ρυθμικές αξίες, τις μικρές χρονικές διάρκειες, την απόλυτα κεντρική μελωδική γραμμή πάνω στην οποία περιστρέφονταν τα πάντα και την προσήλωση στα ακουστικά όργανα και τους τζαζ ρυθμούς, και έβαλε πλώρη για την πλήρη κατάργηση των όποιων κανόνων υπήρχαν μέχρι τότε στη μουσική τζαζ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου