Πρέπει να ξυπνήσει το ένστικτο της επιβίωσης

Του Δ. Γ. Παπαδοκωστόπουλου

Αν ο Ελληνισμός θέλει να επιβιώσει ως διακεκριμένη ταυτότητα, το πρώτο που θα έπρεπε να κάνει θα ήταν να παράγει όσα τρώει, γράφει στο βιβλίο του «Το αόρατο χρονολόγιο της σκέψης» ο φιλόσοφος Παναγιώτης Κονδύλης. Σήμερα που η χώρα βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού, οι αναφορές του μακαρίτη Παναγιώτη Κονδύλη αποκτούν τραγική επικαιρότητα και φωτογραφίζουν την παρακμή του μεταπολιτευτικού κύκλου.

«… Aν ο Ελληνισμός θέλει να επιβιώσει ως διακεκριμένη ταυτότητα, το πρώτο που θα έπρεπε να κάνει θα ήταν να παράγει όσα τρώει. Δεν εννοώ διόλου κάποιαν οικονομική ‘αυτάρκεια’ με την παλαιά έννοια αλλά την απαλλαγή από την πολιτική και την πρακτική του παρασιτικού καταναλωτισμού.

Ένα βιώσιμο συλλογικό υποκείμενο οφείλει να εξάγει τουλάχιστον όσα εισάγει σε έναν ανοικτότερο κόσμο. Ειδάλλως είναι αναπόφευκτη η πτώση στα κατώτερα σκαλιά του διεθνούς καταμερισμού της εργασίας, η καταχρέωση και η πολιτικοστρατιωτική εξάρτηση … Μονάχα η ευόδωση της εκσυγχρονιστικής προσπάθειας επιτρέπει την επιτυχή άμιλλα με άλλα έθνη. Αντίθετα η ανικανότητα ενός έθνους να συναγωνισθεί με άλλα θέτει σε κίνηση έναν διπλό υπεραναπληρωτικό μηχανισμό: τον πιθηκισμό ως προσπάθεια να υποκαταστήσεις με επιφάσεις ό,τι δεν κατέχεις ως ουσία και την παραδοσιολατρία ως αντιστάθμισμα του πιθηκισμού.

Από αυτή την άποψη, ο πτωχοπροδρομικός ελληνοκεντρισμός και ο κοσμοπολιτισμός πιθηκισμός αποτελούν μεγέθη συμμετρικά και συναφή, όσο και αν φαινομενικά εκπροσωπούν δύο κόσμους εχθρικούς μεταξύ τους … Όπως οι Μαρξιστές έζησαν το ναυάγιο της ουτοπίας τους, έτσι και οι φιλελεύθεροι θα βρεθούν σύντομα μπροστά στα ερείπια της δικής τους, την οποία θα γκρεμίσουν οι τρομακτικοί αγώνες του 21ου αιώνα.

Όσοι ισχυρίζονται ότι τελείωσε η Ιστορία, ας είναι βέβαιοι ότι η Ιστορία τους περιμένει πίσω από την επόμενη γωνία. Και οι πάμπολλοι διανοούμενοι, οι οποίοι βιάστηκαν να μετατραπούν από συνοδοιπόρους ή προπαγανδιστές του σοβιετισμού σε συνοδοιπόρους και κράχτες του αμερικανισμού έκαναν άδικο κόπο…

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι από δεκαετίες ο Ελληνισμός βρίσκεται σε διαδικασία γεωπολιτικής συρρίκνωσης και γνωρίζουμε από τώρα με βεβαιότητα ότι μια τουλάχιστον συνιστώσα της συρρίκνωσης αυτής θα προεκταθεί περίπου ευθύγραμμα: η δημογραφική. Αυτό δεν μπορεί να μην έχει ορισμένες συνέπειες μετά από μια ή δύο γενεές, όταν οι αλβανικοί πληθυσμοί θα υπερτερούν αριθμητικά του ελληνικού, ενώ η Τουρκία θα αριθμεί δεκαπλάσιους κατοίκους από την Ελλάδα…

Αν προεκτείναμε ευθύγραμμα τις τάσεις που υπερτερούν σήμερα, τότε βέβαια το μέλλον δεν διαγράφεται ρόδινο, πολύ περισσότερο γιατί η στρατηγική και γεωπολιτική σκέψη στην Ελλάδα, ήτοι η συνείδηση των πραγματικών προβλημάτων, είναι εμβρυώδης».